Ocean Of Noise

Hejsan!

Alle goede voornemens ten spijt, is het intussen toch alweer ruim anderhalve week geleden dat mijn blog nog eens een update heeft gehad. Hoog tijd dus weer om het laatste nieuws aan jullie door te spelen! Op Zweeds gebied is er met mij de afgelopen anderhalve week niet heel veel gebeurd, en dat had vooral te maken met een korte hit-and-run naar Nederland van vrijdag tot en met maandag. Hoe gezellig het ook was om weer even terug in de heimat te zijn, is het toch ook wel weer prettig om inmiddels alweer een weekje hier te zitten. Immers, ik begon er net aan te wennen!

De herfst heeft hier helaas inmiddels ook zijn intrede gedaan. Vooral vandaag ging het weer echt nergens over, ik denk niet dat het meer dan een uurtje droog is geweest… Nou ja, dat mag de pret niet drukken, want regen is in mijn ogen gewoon de eerste stap op weg naar een witte kerst! Nu schijnen ze die vorig jaar hier niet te hebben gehad, maar als de nood echt aan de man komt dan vlucht ik wel naar Lapland om daar tussen de rendieren de 2009e geboortedag van Jezus te vieren.

Maar goed, kerst is nog wel erg ver weg… Tot die tijd ga ik als het een beetje meezit een hele hoop van Zweden en de omringende landen zien, maar de komende week wordt op de universiteit helaas een beetje te druk voor spannende uitstapjes naar steden, natuur of drank. Gelukkig is er deze week de 90s Request-week op Radio 3FM, en kan ik genieten van al die foute plaatjes uit m’n jeugd! Wat is het leven toch heerlijk…

Mocht het me echt even teveel worden, kan ik elke avond om tien uur nog altijd alle frustraties eruit gooien bij een van de leukste tradities die Flogsta rijk is: de Flogsta Scream. Over het ontstaan van deze traditie doen verschillende verhalen de ronde, maar het meest waarschijnlijk is dat het gewoon een manier is om tijdens examenperiodes je frustraties eruit te schreeuwen. Verhalen over mensen die precies om tien uur ’s avonds zelfmoord pleegden, om maar iets te noemen, lijken mij in elk geval wat vergezocht…

Vergeet ik toch bijna te vertellen wát de Flogsta Scream is… Nou, als ik hem als tekst moet opschrijven, komt “Aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaah” waarschijnlijk het dichtst in de buurt. Met andere woorden: gewoon schreeuwen. Veelal dronken studenten die zich op het ene of andere gangfeest in Flogsta bevinden houden de traditie in ere, in je eentje schreeuwen is immers lang zo leuk niet… Ik heb al aardige decibelniveaus mogen aanhoren, toevallig vaak door mensen waarvan je helemaal niet verwacht dat ze hard kunnen schreeuwen. Misschien kunnen ze met dat talent ooit nog eens wat, ik weet echter dat ik niet voor schreeuwen in de wieg ben gelegd. Ieder z’n kwaliteiten, zeker?

Trouwens, ik heb de afgelopen tijd wat functioneel artwork aangeschaft om de muur van mijn 19 vierkante meters gelukzaligheid wat gelukzaliger te maken. Leuke posters zijn hier amper te krijgen, dus heb ik maar gewoon wat tweedehands LP’s gekocht! ‘Heb je dan wel een platenspeler?’ hoor ik je nu denken. Nee, die heb ik niet. Misschien komt dat ooit nog wel, maar voor nu prijken de albums Even in the quietest moments, The turn of a friendly card, Who’s next, Crisis? What crisis?, Deep Purple in rock en Misplaced childhood enkel en alleen vanwege hun mooie hoes aan mijn muur. En ja, akkoord, ik heb de mp3tjes hier wel ergens op de laptop staan, maar toch…

Op dit moment wordt het maandag, waar het toen ik aan dit stukje begon nog zondag was, dus ik ga maar eens het bed in. Tot gauw weer, ik zal proberen niet wéér tien dagen op me te laten wachten.

Hej då! Kaj


This update is named after a song by Arcade Fire

Concrete Bed

Hejsan!

Mijn blogbijhouddiscipline neemt nu al marianentrogachtige dieptepunten aan, maar ik heb weer eens een avond (nacht) gevonden waarin ik niet ben vergeten dat ik mezelf en jullie had beloofd om m’n toetsenbord te geselen met zoetgevooisde woorden aan het thuisfront gericht. Met deze volzin, die wat mijn onbescheiden zelf betreft nu al een nominatie verdient voor de “Sentence of the Year”-verkiezing, open ik een – dat hoop ik althans – voor jou zeer aangenaam leesmoment.

De dagen vliegen hier voorbij, in het – ik kan het niet genoeg benadrukken – prachtige Uppsala. Helaas heeft deze laptop alleen een USB 1.0-aansluiting (ja, zo oud is ‘ie dus), en heb ik nog geen kabel gevonden die mijn foto’s vanaf m’n telefoon afdoende naar de computer wil overzetten. Er wordt nog altijd aan gewerkt, zullen we maar weer zeggen.

Nadat het even een paar dagen vrij frisjes en herfstachtig is geweest, is het nu weer volop nazomer, met bijbehorende temperaturen nipt onder de twintig-graden-Celsius-grens. Dat is beslist erg goed toeven, en soms staan de studieactiviteiten dan ook op een iets te laag pitje. Tot mijn grote verbazing lig ik echter nog geen bladzijde achter qua leeswerk, dus ik ga als een spreekwoordelijke speer (al hoop ik dan dat het niet een door mijzelf gegooide speer is, want de Urosianen die bij de afgelopen clubkampioenschappen aanwezig waren, weten wat dat voor taferelen oplevert…).

Feestjes zijn er nog steeds elke avond, al is het financieel en fysiek echt niet te doen om die allemaal mee te pikken. Afgelopen weekend was er een heuse cake-party op onze eigen gang, met nog sushi erbij op de koop toe. Sushi zonder vis echter, want kennelijk is de lokale zalm voor sushi ongeschikt. Kip-sushi was het resultaat, voor mij als anti-visliefhebber natuurlijk geen slechte zaak! Maar goed, ik heb zowaar een echte Limburgse vlaai gebakken! Hij was zowaar ook niet mislukt en werd door iedereen eigenlijk wel erg gewaardeerd. Dat deze waardering niet enkel aan empathie te wijten was, bleek uit het feit dat sommigen een tweede stuk namen (voor de cynici onder ons, ik kan dus kennelijk cake bakken…).

Het werd overigens ‘vrij laat’ die nacht, want om 6 uur lag ik pas op m’n naar mijn mening veel te harde matras. M’n rug is er echter inmiddels aan gewend. Daarvoor had ik trouwens al een uurtje of tweeënhalf op de grond in de gang tegen de muur zitten slapen – iets waarvan ik nog 3 dagen mocht nagenieten met een fijne pijn in de rug.

Waarom gaat een mens op de grond in de gang zitten slapen? Nou ja, ik hou het erop dat ik prettig gezelschap had. En nee, dat is lang niet zo spectaculair als het nu wellicht klinkt, maar ik laat jullie fijn in het ongewisse.

Had ik de vorige keer niet beloofd nog wat interessante mensen uit Flogsta te vermelden? Nouja, zo interessant zijn ze ook weer niet, maar Frida verdient toch wel een bijzondere vermelding. Ze is praktisch non-stop verkouden, doordat ze zodra ze weer een beetje beter is gelijk tot diep in de nacht gaat feesten en dan natuurlijk weer ziek is. Ze heeft een geweldig anti-hoestdrankje met morfine erin, maar gaat ondertussen wel in een t-shirtje op het balkon staan te roken. Veel roken, als in 2 à 3 pakjes per dag (henceforth haar bijnaam ‘the chimney’). Tja, we houden het er maar op dat ze in elk geval wél erg aardig is. Maar goed, het zou me verbazen als ze op deze manier de 50 haalt…

Dit weekend vlieg ik even op en neer naar Nederland voor wat familiale verplichtingen, maar ik heb alvast het goede voornemen m’n blog toch wat beter bij te gaan houden! Mijn goede voornemens worden vaak maar al te gauw gebroken, maar een ander goed voornemen is om daar dan eens verandering in te brengen. Ik ga gelijk maar eens een traditie invoeren om mijn muzieksmaak hier een beetje te promoten door m'n blogtitel naar goeie liedjes, albums, artiesten, etcetera te laten verwijzen. Goed idee, afgekeken van een hoop Amerikaanse series, maar het werkt vast... Terwijl de klok nu 1 uur 09 's nachts zegt, ga ik me klaar maken om me op m’n matras-plank-achtig slaapgeval neer te gooien en morgen om 10 uur weer fris en fruitig met m’n subgroepje aan een course paper te gaan werken… Wat is het leven toch heerlijk!

Hej då!
Kaj

This update is named after a song by Nada Surf

Flogsta City

Hej hej!

Daar ben ik weer, na een week van inactiviteit - op bloggebied in elk geval - een eerste update over het leven in Uppsala. Van verschillende mensen kreeg ik vragen om eens even bij de basics te beginnen, dus begin ik daar maar eens mee.

Ik woon dit semester in een flat in het westen van Uppsala. Dit stadsdeel heet Flogsta en bestaat uit 12 zevenverdiepingsflats die tot de nok toe gevuld zijn met studenten. De politie rijdt een paar keer per dag even rond, maar heeft de hoop om Flogsta in de hand te houden al jaren geleden opgegeven. Elke dag is er wel ergens een gangfeest te vinden, en dat gaat hier vaak gepaard met uit het raam vliegende meubelstukken. Het eerste dat me hier feitelijk aangeraden is, is om 's avonds niet te dicht langs de gebouwen te lopen, vanwege rondvliegend meubilair. Zo erg is het dus...

Gelukkig staat al mijn meubilair er nog, op mijn kamertje van 19m² (inclusief badkamer). Niet heel groot - als je tenminste mijn kamer in Maastricht gewend bent - maar het is meer dan genoeg. Er staat een bed, een bureau, 2 kasten en er hangen wat planken tegen de muur. Dat is het eigenlijk wel. Nothing fancy, maar ik vind het wel zat. Als ik relaxed wil zitten ga ik naar de gezamenlijke woonkamer, waar enkele heerlijke banken staan. Daar staat ook onze tv, maar die ontvangt slechts 3 Zweedse zenders. Immers, luiheid heeft ook de Zweedse samenleving geïnfiltreerd en een kabelabonnement bestellen is voor mijn medebewoners kennelijk teveel gevraagd. Zo kijk ik nu 's middags naar de Vuelta op een schokkerige Spaanstalige livestream; ook dat heeft z'n charme!

Het mini-dorp Flogsta ligt overigens op slechts een kleine 10 minuten fietsen van de Universiteit en het stadscentrum af, dus dat is heel goed te doen. De dichtstbijzijnde supermarkt is de ICA, dat je als de Zweedse Albert Heijn kunt zien, en die ligt op slechts een paar minuutjes lopen van m'n kamer. Ideaal dus, behalve voor je portemonnee. Als m'n fiets niet weer eens een lekke band heeft, fiets ik dan liever even naar de Lidl, die een kilometer of 2 verderop ligt. Scheelt toch aanzienlijk in de toch al zo aanzienlijke kosten hier in het verre noorden.

Wat dat noorden betreft: het begint hier daadwerkelijk al een beetje herfst te worden. Het regent ongeveer evenveel als in Nederland, en het waait doorgaans ook flink. De temperaturen hangen meestal zo tussen de 10 en 15 graden, en warmer gaat het ook niet meer worden... Maar ach, we hebben een goeie winterjas bij ons, een paar handschoenen - nee, niet die van de Galibier - en een dikke muts - nee, helaas niet de Unox-muts. Overleven gaat dus wel lukken, al was het maar doordat dubbel glas hier alleen in de meest bouwvallige huizen gangbaar is. Isolatie is in Zweden tot een kunstvorm verheven.

Ik wilde net over enkele markante figuren in Flogsta gaan beginnen (de Germinator, de Chimney, om er enkele te noemen), maar ik zie dat het bericht alweer lange vormen aan begint te nemen. Als mijn eigen aandachtsspanne de gangbare norm is, is dit het punt waar mensen beginnen af te haken. Zo ook uw correspondent ter plaatse! Blijf je reacties posten, want ik mis jullie nog steeds niet ;-) Oh ja, en foto's komen er binnenkort ook, als ik deze laptop met bouwjaar 2001 heb aangeleerd hoe hij zich met mijn gsm moet verbinden....

Hej då!
Kaj

Welkom!

Hej allemaal en welkom op mijn spiksplintergloedjenieuwe blog! Ik had nooit gedacht ooit aan die onzin mee te gaan doen, maar aangezien ik me op dit moment niet meer op msn kan vertonen zonder overspoeld te worden door berichten die alle een zekere 'hoe gaat het?'-strekking hebben, heb ik toch maar besloten dat ik mijn wel en wee voortaan - of toch in elk geval het komende halfjaar - op deze plek zal gaan neerplanten. Sommigen zullen dit als een ernstige zelfverloochening opvatten, sommigen zullen dit als het beste idee van 2008 omarmen; feit is dat je als je iets over m'n avonturen te weten wilt komen, je onder deze blog niet uit kunt.

Om de mensen in het traag-van-begrip-segment ook even een gratis inhaalslag cadeau te doen: ik zit inmiddels al 2 weken in het bijzonder gezellige Zweedse stadje Uppsala. Dat ligt zo'n 50 kilometer boven de hoofdstad Stockholm, dat - naar ik hoop - bij iedereen wel een belletje zal doen rinkelen. Zo niet, dan is er een onoverbrugbaar verschil in topografische kennis tussen yours truly en jou, de lezer, en zal ik niet langer een poging doen daar verandering in te brengen.
Alle arrogantie even terzijde schuivend, wat verdere uitleg over mijn verblijf in Zweden: ik ben hier voor een half jaar op uitwisseling, en zal studeren aan de lokale universiteit. Die universiteit heeft de bijzonder gemakkelijke naam Uppsala Universitet meegekregen, dus daar geen schokkend nieuws. De vakken zijn gewoon in het Engels en ook gaan ze nog steeds over economie-verwante onderwerpen, dus eigenlijk is er buiten het feit dat ik in het buitenland zit vrij weinig interessants aan dit hele semester. Over schoolgerelateerde (ja, ik noem mijn studie gewoon 'school') zaken zal ik dan ook weinig tot niks te melden hebben.

Omdat ik er niet van houd mijn verhalen al te veel in een 'en toen, en toen'-gebeuren te laten verzanden, zal deze blog zeker geen optekening worden van chronologische gebeurtenissen. Als ik zin heb om iets te schrijven, dan doe ik dat. En als ik geen zin heb, dan niet. Mensen die me een beetje kennen, weten dat ik nogal eens geen zin heb in dingen, dus dat kan leuk worden. Wie weet is deze blog over een maandje wel zo dood als wat.

As for the title, daar komt mijn schrijnende gebrek aan creativiteit, inventiviteit en een hoop anderen -teiten naar voren. Laat ik het erop houden dat ik een onverklaarbaar grote fascinatie voor het alliteratie-stijlfiguur heb... En nee, ook 'lawaaimakers' heb ik niet zelf bedacht. Daarvoor geef ik bij dezen dan ook alle credits aan de heer M. van Dijk, die op dit moment zelf aan de andere kant van de wereld - Down Under - vertoeft. Voor alle informatie daarover, kijk eens op http://totkijkvandijk.waarbenjij.nu.

Ondanks dat er nu nog weinig tot niks nuttigs op deze blog staat, wens ik je toch alvast heel veel plezier met deze site! Wie weet ga ik morgen wel eens een eerste berichtje mét inhoud plaatsen, duim alvast voor mijn nu onbestaande inspiratie! Laat vooral je commentaar achter, dan kan ik doen alsof ik jullie mis ;-)

Hej då!

Kaj