Ocean Of Noise

Hejsan!

Alle goede voornemens ten spijt, is het intussen toch alweer ruim anderhalve week geleden dat mijn blog nog eens een update heeft gehad. Hoog tijd dus weer om het laatste nieuws aan jullie door te spelen! Op Zweeds gebied is er met mij de afgelopen anderhalve week niet heel veel gebeurd, en dat had vooral te maken met een korte hit-and-run naar Nederland van vrijdag tot en met maandag. Hoe gezellig het ook was om weer even terug in de heimat te zijn, is het toch ook wel weer prettig om inmiddels alweer een weekje hier te zitten. Immers, ik begon er net aan te wennen!

De herfst heeft hier helaas inmiddels ook zijn intrede gedaan. Vooral vandaag ging het weer echt nergens over, ik denk niet dat het meer dan een uurtje droog is geweest… Nou ja, dat mag de pret niet drukken, want regen is in mijn ogen gewoon de eerste stap op weg naar een witte kerst! Nu schijnen ze die vorig jaar hier niet te hebben gehad, maar als de nood echt aan de man komt dan vlucht ik wel naar Lapland om daar tussen de rendieren de 2009e geboortedag van Jezus te vieren.

Maar goed, kerst is nog wel erg ver weg… Tot die tijd ga ik als het een beetje meezit een hele hoop van Zweden en de omringende landen zien, maar de komende week wordt op de universiteit helaas een beetje te druk voor spannende uitstapjes naar steden, natuur of drank. Gelukkig is er deze week de 90s Request-week op Radio 3FM, en kan ik genieten van al die foute plaatjes uit m’n jeugd! Wat is het leven toch heerlijk…

Mocht het me echt even teveel worden, kan ik elke avond om tien uur nog altijd alle frustraties eruit gooien bij een van de leukste tradities die Flogsta rijk is: de Flogsta Scream. Over het ontstaan van deze traditie doen verschillende verhalen de ronde, maar het meest waarschijnlijk is dat het gewoon een manier is om tijdens examenperiodes je frustraties eruit te schreeuwen. Verhalen over mensen die precies om tien uur ’s avonds zelfmoord pleegden, om maar iets te noemen, lijken mij in elk geval wat vergezocht…

Vergeet ik toch bijna te vertellen wát de Flogsta Scream is… Nou, als ik hem als tekst moet opschrijven, komt “Aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaah” waarschijnlijk het dichtst in de buurt. Met andere woorden: gewoon schreeuwen. Veelal dronken studenten die zich op het ene of andere gangfeest in Flogsta bevinden houden de traditie in ere, in je eentje schreeuwen is immers lang zo leuk niet… Ik heb al aardige decibelniveaus mogen aanhoren, toevallig vaak door mensen waarvan je helemaal niet verwacht dat ze hard kunnen schreeuwen. Misschien kunnen ze met dat talent ooit nog eens wat, ik weet echter dat ik niet voor schreeuwen in de wieg ben gelegd. Ieder z’n kwaliteiten, zeker?

Trouwens, ik heb de afgelopen tijd wat functioneel artwork aangeschaft om de muur van mijn 19 vierkante meters gelukzaligheid wat gelukzaliger te maken. Leuke posters zijn hier amper te krijgen, dus heb ik maar gewoon wat tweedehands LP’s gekocht! ‘Heb je dan wel een platenspeler?’ hoor ik je nu denken. Nee, die heb ik niet. Misschien komt dat ooit nog wel, maar voor nu prijken de albums Even in the quietest moments, The turn of a friendly card, Who’s next, Crisis? What crisis?, Deep Purple in rock en Misplaced childhood enkel en alleen vanwege hun mooie hoes aan mijn muur. En ja, akkoord, ik heb de mp3tjes hier wel ergens op de laptop staan, maar toch…

Op dit moment wordt het maandag, waar het toen ik aan dit stukje begon nog zondag was, dus ik ga maar eens het bed in. Tot gauw weer, ik zal proberen niet wéér tien dagen op me te laten wachten.

Hej då! Kaj


This update is named after a song by Arcade Fire